Dit artikel ligt al maanden op mij te wachten. Soms valt mijn blik erop. Even maar. De woorden 'kinderen en dood', samen in één regel, geven me namelijk een vreemd gevoel in mijn buik.
Mijn dochter is net zes geworden, ze is aan het ontwaken uit haar peuter tijd. Haar vragen zijn gestuurd door nieuwsgierigheid. "Waarom zijn er zoveel landen, waarom moet ik naar school, waarom ben ik een meisje", en afgelopen week vroeg ze : "ga jij ook dood, mamma"?.
U moet weten dat ik gestreden heb tegen borstkanker en dat de dood en ik oog in oog met elkaar hebben gestaan. Het liefste wilde ik me verbergen bij haar vraag, zo diep mogelijk. Maar ik haalde diep adem, omhelsde mijn innerlijk aspect dat bang is voor de dood en nam mijn kind bij me op schoot...
"Wie ben jij?" vroeg het rupsje "Ik weet het niet! Ik weet wie ik was, maar ik ben veranderd" zei de vlinder
Ik hou van Roze Ik draag roze ik was Roze (Pink Ribbon) Dus waarom dan niet spelen voor Roze?
Voor alle vrouwen en mannen met borstkanker Voor hun kinderen en familieleden Voor de medische staf die dagelijks met kanker patiënten werkt In respect voor mijn lichaam